Moon


23 oktober 2019 - Het Pad van de Sjamaan

Winnetou Marieke de Duif

Tags:

Het was op een zomerse dag. Ik had in de ochtend mijn eerste haptonomie sessie   gehad. Tijdens deze sessie kreeg ik voor het eerst beelden via mijn innerlijke kind over dat ik seksueel misbruikt ben door mijn Opa Mathieu. Het was voor mij eerder een opluchting dan een schok.Ik ben dan 51 jaar als het voor het eerst op de proppen komt. Ergens deep down heb ik altijd geweten, zo’n vaag geweten, dat ik seksueel misbruikt ben. Ik was drie jaar oud zo vertelde het kleine meisje in mij. Mijn Opa nam me dan mee naar de kippenhokken. En daar stak hij zijn vinger in mijn witte onderbroekje, zo vertelde het meisje. De grote “ik” in mij zag dat dat natuurlijk geen vinger was. Maar enfin.

 

Ik zag mezelf staan als klein meisje in een rood jurkje en zwarte lakschoentjes. De sessie haptonomie ging over disrespect in mijn leven. Plotseling verscheen er een beeld in de tuin bij mijn opa en oma. Ik zag mezelf tussen hen in staan. Het kleine meisje in mij riep: “hier is het gebeurd”. Het gekke was dat niet het seksueel misbruik zo erg was. Wat het natuurlijk wel is. Maar het feit dat ik mezelf daar als een heel klein meisje dat heldervoelend was, zag staan. De wereld om mij heen begreep mij niet. Ik voelde zonder woorden en het ergste van alles was, dat dat glashard ontkend werd. Dát heb ik als heel erg ervaren! Want daardoor ben ik mezelf en mijn heldervoelendheid voor jaren gaan ontkennen.


Het kleine meisje in mij liet mij duidelijke beelden zien. Ik heb veel dingen verdrongen. Waarom gebeurt dat? Omdat het erg traumatisch is geweest. Geen wonder. Het is een shock als je beelden voorbij ziet komen waarin je door je Opa als voorwerp wordt gezien. Zooo ijzig koud. Ik was een gebruiksvoorwerp. Bleek.

Na de sessie besloot ik om effe te gaan wandelen met mijn drie Maltezer hondjes. Ik stak de weg over richting de bos in Helden. Een prachtige plek om te wandelen. Half beduusd nadenkend over wat me was geopenbaard. Plots kwam er uit de stuiken een piepend iets op mij aflopen. Ik schrok me rot! Het was een hele jonge houtduif. Bijna onherkenbaar als duif aangezien haar gezichtje half verbrand was. Haar hoofdje was kaal en er kropen maden uit.


Ik dacht: “oh nou dat ook nog. Dit wil ik niet”. Ik besloot om gewoon door te lopen en het diertje aan zichzelf over te laten. Op dat moment begon ze nog harder te piepen en werd mijn heldervoeldenheid aangesproken. Ik moest haar gewoon meenemen. De Indiaan in mij zei: “ben jij nou een dierenvriend?”. Ok dan. Ik heb haar opgepakt en in mijn beha gestopt. “Daar ben ik mooi klaar mee”: dacht ik nog.


Ik heb het kleintje gewassen met badedas zolang totdat alle maden weg waren. Ik 

was onder de indruk van de levensdrang in zo’n klein wezentje. Ik besloot om voor haar te gaan vechten. Zij wilde leven, wie was ik om daar anders over te denken. Ik zag in haar de strijder. En zo zag ik de strijder in mezelf. Het kleine meisje dat het zwijgen was opgelegd. Ik besloot haar een krachtnaam te geven: Winnetou Marieke.


Ik verstopte haar boven op een klein kamertje. Aangezien we 5 kattenkinderen hebben. De dierenarts vond dat ik haar moest laten inslapen. Ik moest toch maar eens goed nadenken, zo vertelde de jonge vrouwen arts waarom ik dit diertje wilde laten leven. Ik dacht: “het grote verschil tussen jou en mij is, is dat ik een indiaan/sjamaan ben en jij alleen maar een gestudeerd hoofd”.


Weken gingen voorbij. Winnetou Marieke bleef eten ondanks dat haar brandwonden enorm woekerden. Ik bleef haar trouw en ging zo vaak als ik kon naar het kamertje toe. Ook om er gewoon met haar te zijn. Door zoveel tijd met haar door te brengen, zag ik hoe ongelofelijk sterk het leven in haar was. Blaren of niet, een uitpuilend zwerend oog, het maakte Winnetou Marieke niet uit. Eten en piepen deed ze heel levenslustig. Zelfs al trok ik het zwart verbrande vlees van haar hoofd. Ze gaf geen krimp. Het was zo’n spiegel voor het meisje in mij. Het leven gaat door ondanks afschuwelijke gebeurtenissen.

 

Winnetou Marieke groeide en kreeg veren. Schots en scheef als ze waren van in die parkietenkooi zitten. Ze kon niet vliegen en ik nam haar iedere dag mee wandelen. Veilig op mijn schouder zittende, om zich heen kijken naar soortgenoten. Ik ben ervan overtuigd dat zij in het begin mij zag als moeder. Ze puzzelde aan mijn lippen om voer en duwde zich stevig tegen mij aan. Wij tweëen, zo’n heerlijk gevoel.Ik begon te begrijpen dat zij mijn leraar was. Dat de situatie waarin wij verkeerden mijn leerschool was. Dát is het Pad van de Sjamaan. De natuur leert je………… hier was weer zo’n ervaring.


De tijd verstreek en plots at Winnetou Marieke niet meer. Ik was wanhopig en bad tot de grote spirit. “Alsjeblieft, geef me een teken als ik Winnetou Marieke moet laten gaan?”. Weer een dag niet eten. Ik besloot om samen met de achterbuurman haar te onthoofden. Er waren inmiddels al drie dagen verstreken. Ik had om een teken gevraagd maar er gebeurde niks. De buurman en ik stonden bij haar tafeltje te overleggen wie van ons tweëen haar de nek om zou draaien. Op dat moment liep Winnetou Marieke naar de voerbak en begon te eten. Wij waren sprakeloos. Hier was het signaal! Hoeraaaaaaaaaa zij wilde leven. Mijn vertrouwen werd gesterkt. Ik werd gehoord!


Winnetou Marieke groeide als kool. Zo’n vriendelijk wezentje. Ik had een mand 

beneden voor het raam staan met een stok erdoor. Dit werd haar dagbezigheid. Uren zat ze voor het raam te kijken naar de kraaien aan de overkant op het dak. Zich van geen kwaad bewust dat onze katten van buiten voor de raam op de loer lagen. We wandelden iedere dag met zijn tweetjes met of zonder paraplu. Er waren dagen dat ze probeerde te vliegen. Wat niet lukte. Ik was in de veronderstelling dat zij nooit zou kunnen vliegen. Het was de denker in mij. Zo mis had ik het.


Het was rond januari. Winnetou Marieke werd steeds onrustiger. Ik luisterde naar haar waarom zij zich zo vreemd ging gedragen. Ze wilde ook niet meer geknuffeld worden en beet van zich af. Zij vertelde mij dat ze naar buiten wilde. Zij wilde Mama worden. Je zag de drang zich in haar manifesteren. Zij wilde terug in de bovenwereld leven. Dát werd me wel duidelijk. Ik dacht dat zij niet vliegen kon………. Mijn lieve schat wilde uit vliegen. Ja natuurlijk, zo natuurlijk als dat dat is….


Op een hele koude dag gingen wij weer ons dagelijks rondje maken. Opeens steeg mijn vriendinnetje op, hoger en hoger, het leek wel een propellortje. Als een soort van locomotiefje vloog ze door de lucht. Ik was haar kwijt. Ik was compleet in paniek. Ze maakte een grote boog over de huizen het dorp in. Terwijl ik in de bos stond. Toen gebeurde er iets opmerkelijks. Alle houtduiven in de bomen begonnen naar mij te koeren. Ik versta hun taal. Zij bedankten mij. Zij bedankten mij voor het feit dat ik een lid terug gebracht had naar de groep. Het werd me ineens duidelijk gemaakt dat zij al die tijd mij in de gaten hebben gehouden. Zij konden voelen hoe het met Winnetou Marieke ging. Aangezien ik hier te maken had met een groepsgeest. Whatever………….


Binnen één seconde werd het leven van maanden met Winnetou Marieke mij duidelijk. Er werd mij zonder woorden verteld dat alles wat er in Winnetou Marieke omging in mijn huis, iedere andere houtduif in het bos voelde. Zich gewaar was. Wauw wat een openbaring!


Ik huilde van wanhoop. Belde mijn man, die me ogenblikkelijk te hulp schoot. Samen hebben we uren gezocht. Het begon langzaam tot me door te dringen dat ik haar voorgoed kwijt was. Helemaal leeg kwamen we thuis. Ik ging zitten op de bank om alles eens diep tot me door te laten dringen. Als ik heel eerlijk was naar mezelf, had ik dit ook zien aankomen. Ik gunde haar het leven terug in de natuur. Maar mijn kleine denken was bang dat ze het daar niet zou overleven.


Toen gebeurde het dat ik in een soort van trance zakte. Ik had contact met de Bron, zo werd genoemd. Ik werd bedankt dat ik al die tijd voor haar uit belangeloosheid had gezorgd. Máár ik moest toch wel heel goed weten dat Winnetou Marieke zelf mocht kiezen waar ze wilde Zijn. En dat was in de bovenwereld. Wauw wauw wauw. Op dat moment begon ik pas te beseffen wat voor een hoog wezen ik eigenlijk in huis had gehad. Wat zijn wij mensen toch klein……….


Die nacht ging het heel hard vriezen. De moeder in mij maakte zich heel erg zorgen. Zou ze het hebben overleefd. Ik heb een paar dagen gewacht met naar het kamertje van Winnetou Marieke gaan. Op het kamertje lagen veel veertjes op de grond. Ik raapte een paar veertjes op. En 

Op dat moment hoorde ik Winnetou Marieke tegen mij praten: “ik ben gestegen in de groep, ik ben nu krijger geworden”. Zij liet mij een beeld zien van dat ze zwanger was en dat ze twee eitjes in zich droeg. Ik huilde van geluk. Zij leefde. Mijn liefste vriendinnetje.


Toen kreeg ik een vol gevoel in mijn buik en hart. Onze missie was geslaagd! de rest moest ik overlaten aan de bovenwereld. Een sjamaan werkt in de onderwereld, middenwereld én de bovenwereld. Ik had een vriendin in de bovenwereld!


Nu nog elke dag als ik in de bos wandel vraag ik aan de houtduiven om de hartelijkste groetjes te doen aan mijn vriendin: Winnetou Marieke. Tot op heden heb ik haar nooit meer gezien. Je weet het maar nooit. Maar ik ben zeer dankbaar voor de les……….en de prachtige tijd samen met haar. Het is absoluut door haar aanwezigheid dat ik het zware proces in mezelf beter durfde aan te gaan. Immers, Winnetou Marieke kon het toch ook…..

Terug naar blog overzicht