Moon


23 oktober 2019 - Het Pad van de Sjamaan

Asha de Rescue Dog

Tags:

Onze lieve hond Roos was overleden en begraven. Het boek was uit. De hondenhemel is een mooie plek om te zijn. Het was goed zo. Iedere dag weer struinde ik Marktplaats af voor een nieuw hondje. De ene pup op marktplaats was nog mooier dan de ander. Ik wilde dit keer eens iets anders dan een maltezer. Ik zag honderden hondjes voorbij komen. De één nog mooier dan de ander. Maar jammer genoeg, ze waren het niet. Ook mijn partner kon maar niet kiezen.  

 

Op een gegeven ogenblik toetste ik gewoon hond puppy in. Ik zag allerlei honden voorbij komen en daar ineens zag ik haar staan. Ik was meteen verkocht! Ik kon mijn ogen niet van haar foto afhouden. Zij was het, zo voelde het diep van binnen.
Toen ik de tekst ging lezen, zag ik pas dat het om een rescue dog ging. Ze heette Hanni en kwam uit Malaga.

 

Eerder die week kreeg ik weer veel last van pijn onder mijn rechterborst. De dokter zegt: “het is mastopathie, pijnlijk borstweefsel”. Ik heb voor mezelf een kristallen kamertje ingericht. Het is een klein kamertje in huis waar ik een energetisch oplaadpunt heb gemaakt, om mijn aura op- en te ontladen. Een prachtige plek met mooie kleurenlampen en rustgevende muziek en natuurlijk héél veel helende mineraalstenen.

 

Tijdens een sessie op dat kamertje hoorde ik mijn begeleiding tegen me zeggen dat ik een malachietsteen moest dragen op die borst. En dat ik me ook moest realiseren dat pijn in ons lichaam ook van vorige levens kan zijn. Dit was voor mij een openbaring. Dus droeg ik vanaf die dag malachiet in mijn beha. Iets dat meteen een beetje verlichting gaf.

 

Op het moment dat ik had besloten dat Hanni (nu Asha genoemd) het zou worden, begon ik te huilen. Uren heb ik gehuild. Ik voelde dat ik huilde om de pijn van zoveel hondenleed. Althans dat was wat ik eruit viste. Later die dag kwam mijn man thuis. Ik vroeg hem wat hij ervan vond en zonder na te denken zei hij meteen: “Ja dit is haar”.

 

Op 30 september jongstleden gingen wij Asha van het vliegveld halen in Eindhoven. Wéér had ik uren van tevoren gehuild, gehuild en nog eens gehuild. Ik weet als 

indiaan dat het een gave is als je het verdriet van een ander kunt huilen. Het is de healer in mij. Waarom ik huilde wist ik niet.

 

Daar kwam onze lieve nieuwe huisgenoot. Ze was 4 maanden oud en is als 1 dags puppy samen met andere broers en zusjes in een vuilniszak gedumpt langs de kant van de weg. Ze is bij die rescue foundation terechtgekomen en van daaruit naar een pleegmoeder gebracht. Die pleegmoeder heeft ze opgevoed tot 7 weken en daarna zijn ze in dat resort verder opgegroeid.

 

De naam Asha betekent in het arabisch: lang leven. En dat is wat ik haar toewens. Een lang gelukkig leven. Zo gezegd, zo gedaan. Asha bleek een hele drukke levendige lompe puppie te zijn. Onze roedel moet nog steeds erg aan haar overenthousiasme wennen. Ze wordt dan ook regelmatig door een van onze katten gecorrigeerd.

 

Op een gegeven ogenblik sta ik met Asha in de tuin. Ze moet plasje doen en zich effe lekker uitleven door als een gek door de tuin te rennen. Plots voel ik een verschijning in de rechterkant van mijn aura, op mijn schouder. Het is een hele zachte vrouwelijke energie. Via mijn innerlijke oog zie ik dat ze op Asha lijkt. Dan begint ze te praten. Ze vraagt mij met zoveel gevoel van wanhoop en verlangen: “mag ik ook mee met jou naar Nederland?”. Ik ben geraakt tot in mijn tenen. “Dit is de Moederrrr”: realiseer ik me. Ze vertelt mij dat zij afstamt van een groot prijzenwinnaar. Ze laat me dan een beeld zien van een renhond die een prachtig tuig om heeft. Hij kijkt mij heel verleidelijk aan. Het is een zwart met witte galgo hond. Althans dat vermoeden heb ik. Als het ware is deze moeder zich aan mij aan het verkopen.Dat is iets wat ik me later pas realiseer.

 

Ik vertel mijn verhaal aan de beheerster van de foundation. Zij zegt: “och moon het is een speld in een hooiberg, die moeder vind je nooit”. Ik vertel het aan mijn man en hij verklaart me voor gek. Hij vindt dat ik het idee maar los moet laten. Hoe in godsnaam kun je iets loslaten dat je zó diep ráákt. Dit is nu weer zo’n voorbeeld van heldervoelendheid. Het is intuítie. Dat is niet zo maar een gek idee.

 

Het laat mij maar niet los. Dan de dag erna appt mij een klant voor meditaties. Ik vertel dat ik een rescue puppie heb uit Malaga en mijn energetische ontmoeting met de moeder. “Ohhhhhh” zegt die mevrouw, “ik heb een spaanse docente die ook vrijwilligerswerk doet bij een foundation ook op Malaga”. Hmmmmmmmmmmm toeval bestaat niet. Een schat van een vrijwilligster die voor mij een brief in het spaans heeft gemaakt om navraag te doen bij de dierenarts in Malaga waar de hondjes naar toegebracht zijn. Zo gezegd zo gedaan, uitgeprint en op de post gedaan. Tot op heden niets van gehoord.

 

Dan ga ik Asha op een middag filmen als ze lekker ligt te knuffelen met onze hond Tara. Asha legt haar hoofd in de schoot van Tara. Op dát moment krijg ik hevige pijn in mijn hart. Zo erg dat ik moet stoppen met filmen. Ik begin te huilen en te huilen. Wéér uren lang. Het is de pijn van de Moederhond. Haar hart is verscheurd doordat ze gescheiden is, al op de eerste dag na haar bevalling van haar kindjes. Ik huil letterlijk haar pijn eruit. Maar dan realiseer ik me dat de erge pijn uit mijn borst weg is. Ook ik heb pijn om het gemis van mijn jongste puppy. Door haar pijn eruit te huilen, heb ik mijn eigen pijn mee eruit gehuild. Dán pas heb ik de eenheid van de situatie in de gaten. Alles is één.Wat een synchroniciteit!

 

Ik voel en zie dat de moederhond een groot gat in haar hart heeft. En ook een ander broertje dat nog steeds in het resort is, heeft een groot gat in zijn Hart. Wie zijn wij mensen toch???????? De pijn van een moederhart is hetzelfde. Of je nu een hond of een kat of een vrouw bent. Pijn is pijn. Ik voel me weer eens alleen in het proces dat ik doormaak. Ik voel me zooo onbegrepen. Bah.

 

Dan droom ik die nacht van Maria. Zij praat tegen mij. Ze zegt: “ik bied je mijn vriendschap aan”. Er komt hulp voor wat betreft het vinden van de moeder. Zij schenkt mij in de mijn droom een klein blauw flesje met maria water erin. Ze zegt tegen mij: “het is niet makkelijk om je intuïtie te volgen maar wél het juiste”.


De dag erna ben ik weer in de tuin en hoor ik de moederhond weer tegen mij praten: “ik ben in Santa Maria”, zegt ze. “En ik kan niet blijven waar ik nu ben. De plek waar ik nu ben bij iemand dus, zal straks opgeheven worden. En dan moet ook ik hier weg. Kom je me halen?”

 

Ik besluit om op onderzoek uit te gaan. Wat blijkt? Er is op heel Malaga maar één kerkgemeenschap die gekoppeld is aan Maria. Het is Santa Maria Vélez. Ik sta perplex. Hoe kan het nou toch zijn dat een moederhond dit alles weet? Dan moet ik hier dus weer te maken hebben met een hoger wezen. Dus blijkt dat de moederhond niet ver van het resort af ligt, waar haar puppies zijn opgegroeid.

 

Tot op heden heb ik niets meer gehoord. Het proces lijkt stil te liggen. Ik blijf vertrouwen houden. Ik heb het inzicht gekregen dat wij mensen denken dat we meer waard zijn dan de dieren op deze wereld. Niets is minder waar.
Er is nog zoveel meer bewustzijn nodig van onze mensheid om dit te gaan erkennen. En daar dan ook naar te gaan handelen. Dieren zijn afhankelijk van onze welwillende goedheid.

 

Ik heb de moederhond toegezegd dat ze van harte welkom is in ons gezin. Hoe vol het ook al is. Vanaf moment één dat ik Asha daar zag staan op de foto wist ik dat er nog een hond bij hoorde. We zullen het zien. Tijd zal het leren.

Terug naar blog overzicht