Holistische beleving van een Nieuwetijdskind

Moon Het Pad van de Sjamaan

Het was op een namiddag. De school was uit en ik bracht mijn jongste zoon van 4 jaar oud naar zijn vriendje. Hij zat naast mij op de bijrijdersstoel. Het was een parmantig menneke. Hij deed alles op zijn eigen manier en had zo'n lekkere ronde toet met dikke rode wangen. Hij zat braaf naast mij terwijl ik hem observeerde. Kon ik het vragen of niet? Ik was heel onzeker. Kwam ik dan wel over als een sterke mamma?

Ik besloot het hem toch te vragen. "Hey lieverd, wat vind jij eigenlijk van mij als jouw mamma". Hij keek mij aan en ik zag dat hij begon te blozen. Hij zei: "ik draag alle levens onder mijn hart en in die levens heb ik mijn liefde voor jou opgebouwd".  Dit bericht kwam als een schok binnen. Hij zei het bloedserieus. Ik werd er stil van.

Ook was ik stomverbaasd en moest moeite doen om het stuur recht te houden en op de weg te letten. Ik had alles verwacht maar niet dit antwoord. Hij bloosde erbij alsof hij verliefd op mij was. Zoooooooooooooo mooi. Ik wist verder niks meer uit te brengen en toen we bij zijn vriendje aan de voordeur stopte, stapte hij ook gewoon uit alsof er niets gebeurd was. Hij ging weer verder in zijn leventje.  Zwaaiend liep hij het pad op naar de voordeur van zijn vriendje. Ik keek hem na. "hij houdt gewoon van mij".

Stiekem was ik toch wel heel erg blij dat hij mij niet veroordeelde vanwege het feit dat ik zolang afwezig was geweest in het dagdagelijkse leven. Ik was er wel maar toch ook weer niet. Kinderen leven vaak in het moment. Vooral de nieuwetijdskinderen zijn zelf niet onder de indruk van hun buitengewone uitspraken. Ze vinden het de normaalste zaak van de wereld.

Een trotse mamma