Hulp van een overleden arts

Moon Het Pad van de Sjamaan

Het was op de avond voor de jaarwisseling. Een van mijn kinderen kwam huilend de woonkamer binnen lopen. Hij wees naar zijn kruis en zei: "ik heb toch zo'n pijn aan mijn balzak mam". "Ik heb al een uur in bad gelegen maar het helpt dit keer niet. Het was voor mij de eerste keer dat dit mij ten gehore kwam. In een flits draaide ik mij om en voelde dat er iemand door mij heen naar hem keek. Het was een overleden arts, een man. Hij keek betrokken maar neutraal door mijn ogen, naar mijn zoon. En zei door mij heen: "tja daar heb je het weer, een verdraaide bal". Terwijl hij door mij heen sprak, voelde ik ook wat de diepere betekenis hiervan was. En dat dit niet alleen met mijn zoon te maken had maar ook met de relatie met zijn vader. Enfin.

Wij haastten ons naar het ziekenhuis. Mijn zoon was toen 16 jaar oud, Hij was helemaal wit weggetrokken in zijn gezicht van de pijn. Op de eerste hulp werd nogal aan hem bevoeld. Hij raakte er zelfs diep geïrriteerd van. De dag erna moest hij terugkomen bij de Uroloog. Er werd ter plekke een echoscopie gemaakt. De Uroloog deelde zonder emoties mede dat mijn zoon balzakkanker had en dat zijn teelbal eraf moest. Ook moest hij even snel ter plekke beslissen of hij een kunstbal in zijn huid wilde. Ik wist niet wat ik hoorde. Daar zat dan mijn gevoelige jongen van 16 jaar oud, die amper ooit iemand gekust had. Ik werd woedend, de leeuwin in mij kwam heel fel naar boven. Het was een Duitse arrogante arts, die uitstraalde dat hij alles al wist. Dus ik viel deze man openlijk aan en liet mijn boosheid gelden. Zijn arrogantie daarop werd nog groter. We zijn naar huis gegaan en moesten de week erop weer terugkomen.

Eenmaal thuis aangekomen vertelde ik het verhaal aan mijn zoons vader, deze heeft er geen gras over laten groeien. En heeft de dag erna voor een second opinion gevraagd bij de huisarts. Ik bleef trouw aan wat ik gevoeld, ervaren en gezien had. Ik vertelde mijn zoon dit ook steeds. Lieverd het is gewoon oud bloed, daar zit geen tumor. Dit had ik ook tegen die Duitse arts verteld. Ik wist dat ik mij op glad ijs begaf. Ik ben paranormaal, ik zie, en dit is geen kanker. Ik had door mijn zelfingenomen houding blijkbaar de arts geraakt. En bleef dit in vervolgconsulten dit ook volhouden. Ik bleef hem op zijn plek zetten. De arts zelf kon er ook de precieze vinger niet op leggen. En hij dacht dat hij hier een "speciaal geval" had. Wat natuurlijk voor de geneeskunde interessant is. Toen wij schermden met naar een ander ziekenhuis gaan, wilde de arts mijn zoon met spoed opereren. En ik werd ook op de proef gesteld door mijn zoon: "mam weet je het zeker?". Ik ben door heel het proces heen gebleven bij dat, wat ik als eerste heb gezien, gevoeld en ervaren.

De dag erna moest eerst voor de operatie een scan gemaakt worden. Zelfs op de MRI scan dacht men toch echt kanker te zien. Ik bleef trouw aan mijn standpunt. Mijn zoon werd de ochtend erop geopereerd. Een spoedoperatie! "Yeah right", dacht ik, je vindt toch niet wat jij zoekt. De arts heeft mij moeten beloven dat hij alleen zijn balzak eruit zou halen als het inderdaad kanker bleek te zijn, anders zou hij hem intact laten. Ik heb hem dit uitdrukkelijk op het Hart gedrukt. Hij kon geen kant op.

Ik ben met mijn zoon de voorkamer voor de operatiezaal in gegaan. Daar kreeg hij de verdoving. Er kwam een maatschappelijk werkster naar hem toe en vroeg aan hem: "en jongen ben je er klaar voor?". "Vind je het niet erg spannend?".  "Mijn zoon antwoordde: "ik vertrouw op mijn moeder, zij zegt dat het niks ernstigs is". Ik ging ter plekke door de grond, mijn gezicht in de plooi houdend. Want ik ben uiteraard ook maar een mens. Die maatschappelijk werkster keek mij aan alsof ik een raar buitenaards wezen was. I do not care..............................

De operatie duurde en duurde. De arts had mij beloofd om mij meteen te bellen na de operatie. Hij hield zich eraan. Ik wachtte boven op de kamer totdat mijn zoon daar gebracht werd. De uitkomst luidde als volgt: "uw zoon had een verdraaide balzak, en daar waar wij dachten dat kanker zat, zat niks anders dan oud bloed". Mijn MoederHart was zeer dankbaar. Ik heb de hulp van de artsengids gekregen en heb hem hiervoor enorm bedankt. En was dankbaar dat ik trouw gebleven was aan mijn eigen waarneming.

Nu konden wij diezelfde dag naar huis en kon mijn jongen zijn genezing beginnen. Niet het leed van de operatie maar het onjuiste verhaal eromheen. Hij had een trauma opgelopen van het verhaal van de arts. Hij heeft het overleefd. En mijn Hart ook.

Er is niets groters dan de intuïtie van een moeder. Uiteraard had ik een streepje voor. Ik ben paranormaal geboren.

Een trotse moeder! En dankbaar voor de paranormale hulp...